Phil Collins spełniał się również w przemyśle filmowym. Gdzie zajmował się przede wszystkim muzyką. Aż cztery z jego siedmiu piosenek numer jeden na amerykańskich listach przebojów to utwory z soundtracków. W 2000 roku za pracę i utwór do disneyowskiego filmu "Tarzan" otrzymał Oscara. Najbardziej prestiżową nagrodę w świecie filmowym.

Po wielu latach wspólnego grania Phil Collins w 1996 roku odszedł od Genesis. Chciał bardziej skoncentrować się na karierze solowej. Ostatnia płyta grupy z nim jako piosenkarzem to We Can’t Dance (1991 w muzyce).

Phil Collins i American Music Awards:
1991: Najlepszy album (Pop/Rock) (…But Seriously (1989))
o najlepszy piosenkarz (Pop/Rock) (…But Seriously (1989))
2000: Najlepszy artysta (Adult/Contemporary) (Tarzan Soundtrack (1999))

Phil Collins jest zdobywcą wielu statuetek Grammy:
1985: Wokalista roku ("Against All Odds (Take a Look at Me Now)" (1984))
1986: Album roku (No Jacket Required (1985))
o Wokalista roku (No Jacket Required (1985))
o Producent roku (Non-Classical) (No Jacket Required (1985)), wraz z Hugh Padghamem
1989: Najlepsza piosenka filmowa ("Two Hearts" z filmu Buster (1988)), wraz z Lamontem Dozieriem
1991: Nagranie roku ("Another Day in Paradise" (1989))
2000: Najlepsza piosenka filmowa (Tarzan Soundtrack (1999)), wraz z Markiem Manciną

Filmy Phila Collinsa:
1984: Live at Perkins Palace (muzyczny)
1985: No Ticket Required (muzyczny)
1985: All Live (muzyczny)
1989: The Singles Collection (muzyczny)
1990: Serious Hits… Live! (muzyczny)
1997: Live and Loose in Paris (muzyczny)
1999: Classic Albums: Phil Collins – Face Value (dokument)
2002: Phil Collins – A Life Less Ordinary (dokument)
2004: Finally – The First Farewell Tour (muzyczny)

Albumy:

1981 - Face Value
Single:
I Missed Again
In the Air Tonight
If Leaving Me Is Easy

1982 - Hello, I Must Be Going!
Single:
Thru These Walls
You Can’t Hurry Love
I Don’t Care Anymore
Don’t Let Him Steal Your Heart Away
I Cannot Believe It
Why Can’t It Wait Til Morning

1985 - No Jacket Required
Single:
One More Night
Sussudio
Don’t Lose My Number
Take Me Home

1987 - 12"ers (Remix album)


1989 - …But Seriously
Single:
Another Day in Paradise
I Wish It Would Rain Down
Do You Remember?
Something Happened On the Way to Heaven
Hang in Long Enough
That’s Just the Way it is

1990 - Serious Hits… Live! (Album koncertowy)
Single
Do You Remember?
Who Said I Would

1993 - Both Sides
Single:
Both Sides of the Story
Everyday
We Wait and We Wonder

1996 - Dance into the Light
Single:
Dance Into the Light
It’s in Your Eyes
Wear My Hat

1998 - …Hits (Kolekcja największych hitów)

2002 - Testify
Single:
Can’t Stop Loving You
Come with Me
Wake Up Call
Testify
The Least You Can Do

2004 - The Platinum Collection
(Box set zawierający albumy "Face Value", "No Jacket Required" i "…But Seriously")


2004 - Love Songs: A Compilation… Old and New

Don’t Let Him Steal Your Heart Away
Tearing And Breaking

Lata 80-te to pasmo sukcesów grupy Genesis. Pojawiły się płyty takie jak: Duke (1980 w muzyce), Abacab (1981 w muzyce), Genesis (1983 w muzyce) i Invisible Touch (1986 w muzyce). Tytułowy utwór z tej ostatniej, jako jedyny utwór Genesis, stał się numerem jeden na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100. Posypały się nominacje do nagród. Między innymi do nagrody MTV za najlepszy teledysk roku za piosenkę „Land of Confusion” ( 1987 w muzyce), choć jak na ironię przegrali z utworem „Sledgehammer” – największym solowym przebojem Petera Gabriela.

Pierwszą płytą z Philem Collinsem jako wokalistą Genesis jest „A Trick of the Tail”. Powstała w 1976 roku. Odniosła wielki sukces, a samo nagranie trafiło na listę przebojów American Top 40, a w angielskim odpowiedniku trafiło na 3 miejsce. Rolling Stone wówczas podsumował: „Genesis potrafiła zmienić groźbę katastrofy po odejściu Petera Gabriela w pierwszy, szeroko pojęty amerykański sukces.”

W 1975 roku, tuż po zakończeniu trasy koncertowej The Lamb Lies Down on Broadway jako spójnego przedstawienia multimedialnego, Gabriel opuścił grupę, nieco odstając muzycznie coraz bardziej od reszty zespołu. Po paru latach, Gabriel karierę solową.

Genesis szukało wokalisty. Jednak bezowocnie. Tym samym Phil Collins stał się jedynym wokalistą zespołu, który na krótko zaangażował perkusistę grup Yes i King Crimson, Billa Bruforda, do gry podczas koncertów, chociaż Collins nadal wykonywał swoje instrumentalne fragmenty. Jednak, Bruford chciał akceptacji jako pełnego członka Genesis, na co muzycy nie zgodzili się, i został zastąpiony przez byłego perkusistę Franka Zappy – Chestera Thompsona, który jest w Genesis do chwili obecnej.

Życie prywatne. Phil Collins w 1975 roku poślubił Kanadyjkę, Andreę Bertorelli. Poznał ją w klasie dramatycznej w Londynie. Wspólnie mają syna Simona. Jednocześnie Phil zaadoptował córkę żony, Joely (córka jest obecnie kanadyjską aktorką). Z Andreą Phil rozwiódł się w 1980 roku.

Drugą żoną Collinsa była Jill Tavelman. Byli małżeństwem od 1984 do 1996 roku. Wspólnie mają jedną córkę – Lily. Jednak latem 1992 roku Phil romansował ze (spotkaną po latach) szkolną miłością o imieniu Lavinia (był to okres trasy promującej płytę „We Can’t Dance”). Relacje te trwały zaledwie kilka miesięcy, jednak przyczynił się do rozpadu małżeństwa z Jill.

Phil Collins nie ustępował w związkach i w roku 1999 ożenił się po raz trzeci. Tym razem z Orianne Cevey. Wspólnie mają dwóch synów - Nicholasa i Matthew. Jeszcze przed separacją (do 16 marca 2006) żyli wspólnie w Szwajcarii. Teraz Phil Collins mieszka w szwajcarskim mieście Féchy, właśnie z uwagi na to, aby być blisko swoich dzieci.

Sprawy sercowe to jednak tylko część życia prywatnego Phila Collinsa. Jest on również obrońcą praw zwierząt i członkiem organizacji Ludzie na rzecz Etycznego Traktowania Zwierząt (PETA). W 2005, przekazał podpisane pałeczki do gry na perkusji na rzecz kampanii PETA przeciwko znanej korporacji Kentucky Fried Chicken.

Nie obca jest mu również polityka. Podczas wyborów w Wielkiej Brytanii w 2000 roku Phil Collins otwarcie popierał Konserwatystów.

Jest także fanem londyńskiego zespołu Tottenham Hotspur.

W 1974, podczas nagrywania podwójnego albumu konceptualnego Genesis The Lamb Lies Down on Broadway, muzyk ambientu i producent Brian Eno, który wykonał przetworzenie elektroniczne utworu „The Parade of Lifeless Packaging”, opisane na okładce neologizmem Enossification, samemu potrzebował perkusisty do nagrania swojego „piosenkowego” albumu Another Green World. Phil Collins podjął się zadania, a jako zapłatę uiszczoną przez Genesis Brianowi Eno za pracę z grupą. Grał z takimi przewodzącymi instrumentalistami jak legendarny Robert Fripp na solo gitarze czy John Cale na altówce. Grał również w studio dla Briana Eno, obok innych osobistości, takich jak: ponownie, solujący Robert Fripp, czy gitarzysta zespołu Roxy Music, Phil Manzanera, czy Robert Wyatt incognito jako „Sherry Williams” na perkusji kubańskiej. Nagrali ponad 120 kawałków!

W roku 1970 Phil Collins grał na perkusji w piosence George’a Harrisona "The Art of Dying".

Już w 1970 roku Phil Collins zgłosił się na przesłuchanie z ogłoszenia Genesis. Grupa zamieściła je w Melody Maker i dotyczyło zatrudnienia w zespole „perkusisty wrażliwego na muzykę akustyczną i gitarzysty dwunastostrunowego”. Grupa zamieściła ogłoszenie po odejściu trójki perkusistów przy nagraniu dwóch płyt. Samo przesłuchanie miało miejsce w domu rodziców Petera Gabriela. Kandydaci wykonywali utwory z drugiej płyty zespołu – „Trespass”. Phil nauczył się utworów ze słuchu, przyjechał na przesłuchanie wcześniej i słuchając grających przed nim kandydatów.

Po kilku latach kariera nabrała rozpędu. Podpisał swój pierwszy w pełni profesjonalny kontrakt jako perkusista Flaming Youth, nagrywając z nimi płytę Ark 2. Płyta Ark 2 – to album koncepcyjny zainspirowany lądowaniem człowieka na księżycu – nie okazał się jednak sukcesem komercyjnym, pomimo pochlebnych recenzji krytyków. Melody Maker nazwał płytę „Albumem pop miesiąca”, opisując ją jako "pięknie zagraną, dojrzałą muzykę z przyjemną, zwartą harmonią". Wszystko przez to, że główny singel albumu, From Now On, nie zdobył popularności w radiu. Po roku koncertowania grupa rozpadła się z powodu ciągłego braku sukcesów i licznych napięć w zespole.

Jego matka chciała jednak, aby został aktorem, dlatego już w wieku 6 lat występował w reklamach w telewizji. Ostatecznie jednak Phil Collins nie poszedł drogą kariery aktorskiej. Stał się muzykiem. Drogą do tego była profesjonalna nauka muzyki, która rozpoczęła się, gdy miał czternaście lat, kiedy dostał się do szkoły aktorskiej Barbary Speake. Rozpoczął też karierę jako dziecięcy aktor i model – jego pierwszą główną rolą była postać Jacka Dawkinsa w musicalu „Oliver!”, powstałym na podstawie powieści Oliver Twist Karola Dickensa. Swój epizod aktorski zaznaczył również w filmie Beatlesów „Noc po ciężkim dniu” jako jeden z setek krzyczących nastolatków podczas sceny koncertu. Rolę statysty otrzymał dzięki matce, która była zatrudniona przy wyborze statystów do tej sceny, Collinsowi jako jedynemu zrobiono efektowne zbliżenie twarzy. Ubiegał się także o rolę Romea w oscarowym filmie Romeo i Julia (1968).

Pomimo początków kariery aktorskiej, Collinsa zdecydowanie bardziej pociągała muzyka. W czasie kiedy uczęszczał do Chiswick Community School, założył swój pierwszy zespół muzyczny - nazwany The Real Thing. Później dołączył do The Freehold. Gdy należał do tej grupy, napisał swoją pierwszą autorską piosenkę – „Lying Crying Dying”.

Pierwszy koncert przed publicznością Phil Collins zagrał już w wieku 11 lat.

Muzyczne talenty szlifował już od pierwszych lat swojego życia. Pierwszy instrument, którą była perkusja przeznaczona dla dzieci, otrzymał w prezencie na święta Bożego Narodzenia, w wieku pięciu lat. Dopiero później wuj zrobił mu prowizoryczny instrument, na którym Phil grał regularnie, podnosząc przy tym umiejętności.

Phil Collins urodził się 30 stycznia 1951 w Chiswick, dzielnicy Londynu w Anglii. Phil jest jednym z trójki dzieci. Ojciec był agentem ubezpieczeniowym, matka natomiast agentką teatralną. Pierwszą perkusję - jeszcze przeznaczoną dla dzieci - dostał w prezencie na święta Bożego Narodzenia, w wieku pięciu lat. Później jego wuj zrobił mu prowizoryczny instrument, na którym Phil grał regularnie, podnosząc przy tym umiejętności. Kilka lat później otrzymał od rodziców bardziej profesjonalny zestaw muzyczny. Trenował grę na perkusji, grając przy muzyce z radia i telewizji. Co ciekawe, nigdy nie nauczył się czytać profesjonalnej notacji muzycznej. Dlatego stworzył własny system zapisu dźwięków. Pierwszy koncert przed publicznością zagrał w wieku 11 lat. Jego matka chciała jednak, aby został aktorem, dlatego już w wieku 6 lat występował w reklamach w telewizji.