Marilyn Monroe znaleziono martwą w jej domu w Brentwood w Los Angeles, nagą na łóżku ze słuchawką telefoniczną w dłoni . Jako przyczynę zgonu protokół z sekcji zwłok podaje przedawkowanie środków nasennych, choć nadal niewyjaśnione są ostatecznie tajemnicze okoliczności jej śmierci.

Śpiewa słynne „Happy Birthday” z okazji 45. urodzin prezydenta Johna F. Kennyedy’ego.

Nadużywała alkoholu i barbituranów, popadała w coraz częstsze i dłuższe depresje, chorowała na bulimię, sprawiała coraz większe problemy na planie, opóźniając realizację filmów. Wraz z zaczęciem zdjęć do „Słodkiego kompromisu” (”Something’s got to give”) Marilyn stała się bardziej punktualna. Niechęć reżysera do aktorki, złe traktowanie przez wytwórnię Fox (oskarżali ją – niesłusznie, o opóźnianie zdjęć) spowodowało rozwiązanie umowy z wytwórnią. Kroplą przelewającą czarę było opuszczenie planu, aby zaśpiewać „Happy Birthday” z okazji 45. urodzin prezydenta Johna F. Kennyedy’ego.

Złoty Glob, najlepsza aktorka.

Po przeszło 4 latach małżeństwa rozwodzi się z Arthurem Millerem.

Złoty Glob, w kategorii najlepsza aktorka w komedii lub musicalu (”Pół żartem, pół serio”).

Nominacja BAFTA, najlepszy film (Książę i aktoreczka).

Nominacja Złoty Glob, najlepszy film (”Przystanek autobusowy”).

Wyszła za Arthura Millera, dramaturga dokonując konwersji na judaizm reformowany. To jej trzeci ślub.

Nominacja BAFTA, najlepszy film (Słomiany wdowiec).

Po równo 274 dniach burzliwego małżeństwa (ona niewierna, on zazdrosny) rozwodzi się z Joem DiMaggią.

Wystąpiła w słynnej scenie z uniesioną podmuchem z kanału wentylacyjnego metra białą sukienką, nakręconej do filmu Słomiany wdowiec.

Wyszła za mąż za  Joego DiMaggia. To było jej drugie małżeństwo.

Złoty Glob, najlepsza aktorka.

Hugh Hefner, właściciel Playboya, kupuje zdjęcia z rozbieranej sesji z Marilyn Monroe, które ukazują się w pierwszym numerze Playboya.

Rola w filmie „Mężczyźni wolą blondynki” przyniósł jej status gwiazdy i sławę. Platynowe blond włosy i malowane na policzku znamię, a więc znaki charakterystyczne uwodzicielskiego stylu Marilyn Monroe, były tak naprawdę inspirowane wizerunkiem artystycznym aktorki z lat 30-tych, Jean Harlow, wylansowanym w filmie Platynowa blondynka (1931).

Marilyn Monroe spotkała Joego DiMaggia, słynnego baseballistę

„Mężczyźni wolą blondynki” (Gentlemen Prefer Blondes) jako Lorelei Lee.

Już jako znana aktorka, po raz pierwszy jako „platynowa blondynka” zagrała w filmie „Małpia kuracja”.

Zagrała małe role w kilku filmach, dwie z nich zauważyli widzowie i producenci.

Pozowała nago do zdjęć, które w 1953 (kupione przez Hugha Hefnera) ukazały się w I numerze Playboya.

Wróciła do zawodu modelki oraz wstąpiła do szkoły aktorskiej.

Wystąpiła w kilku filmach, z których żaden nie odniósł większych sukcesów i wytwórnia filmowa Fox nie przedłużyła z nią kontraktu.

Po przeszło 4 latach małżeństwa rozwodzi się z Jamesem Dougherty’m.

Została wezwana do biura Bena Lyona, kierownika ds. obsady, obrała pseudonim sceniczny Marilyn (imię Marilyn Miller (1898-1936), aktorki, wybrane przez Lyona) Monroe (nazwisko panieńskie matki), ale pierwszy kontrakt (za namową agenta) podpisała z wytwórnią filmową Fox.

Została zauważona przez Howarda Hughesa, szefa studia filmowego RKO.

W wieku 16 lat (po raz pierwszy) wyszła za 21-letniego Jamesa Dougherty’ego, pracownika fabryki samolotów.

Narodziny Norma Jeane Mortensen (Marilyn Monroe) w Los Angeles.