Za Księstwa Warszawskiego, po wyzwoleniu Galicji w 1809 przez wojska ks. Poniatowskiego, wrócił do działalności politycznej. Zmarł wkrótce potem w Wiedniu będąc tam z misją dyplomatyczną do Napoleona, w sprawie włączenia Galicji do Księstwa w rezultacie wyniku wojny austriacko-polskiej. Pochowany w Wilanowie.

Po upadku powstania w niewoli rosyjskiej w Petersburgu, Ignacy Potocki został zwolniony przez cara Pawła I w 1796. Osiadł w Klementowicach i zajął się studiami historycznymi oraz pracą literacką. Członek Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.

W czasie wojny polsko-rosyjskiej, na zebraniu 23 lipca 1792 był przeciwny decyzji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego o jego przystąpieniu do konfederacji targowickiej i zalecał kontynuowanie oporu. Po zwycięstwie Targowicy, na emigracji w Dreźnie, skąd uczestniczył w przygotowaniach do powstania. W czasie insurekcji kościuszkowskiej 1794 był jednym z jej głównych przywódców, reprezentował skrzydło umiarkowane. Wszedł w skład Rady Najwyższej Narodowej, zostając szefem Wydziału Interesów Zagranicznych. W tej roli bezskutecznie zabiegał o poparcie dla insurekcji za granicą. Odważnie zgłosił się do negocjacji z Rosjanami po rzezi Pragi przez wojska Suworowa, któremu ofiarował koronę polską dla w. ks. Konstantego.

W czerwcu 1792 pojechał do Berlina, próbując rokować z Fryderykiem Wilhelmem II.

Współautor Konstytucji 3 maja. Pomimo późniejszego II rozbioru Polski, Konstytucja 3 maja wpłynęła na późniejsze ruchy demokratyczne w świecie. Po utracie niepodległości w 1795, przez 123 lata rozbiorów, przypominała o walce o niepodległość. Zdaniem Ignacego Potockiego była "ostatnią wolą i testamentem gasnącej Ojczyzny".

W latach 1791-1794 pełnił funkcję marszałka wielkiego litewskiego.

W 1791 był jednym z założycieli Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej.

Do sejmu wniesiono jego tekst, zaaprobowany przez deputację Zasady do formy rządów.

Był członkiem, wyłonionej w 1789 przez Sejm Czteroletni Deputacji do Formy Rządu, do której zadań należało opracowanie projektu zmiany ustroju Rzeczypospolitej.

W 1783 został marszałkiem nadwornym litewskim

W 1781 został Wielkim Mistrzem Wielkiej Loży Narodowej Wielkiego Wschodu Polski. Stanął też na czele Rady Niewidzialnej i Tajnej, organu zrzeszającego polskich masonów najwyższych stopni wtajemniczenia.

W 1778 odznaczony Orderem Orła Białego.

Pełnił funkcję marszałka Rady Nieustającej.

Był czołową postacią w polskim życiu publicznym w okresie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego (początkowo jego przeciwnikiem, spiskował przeciwko królowi w Petersburgu w 1776 roku, później był przywódcą Stronnictwa Patriotycznego).

Był inicjatorem i przewodniczącym Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych w latach 1775 - 1792.

Od 1773 roku był działaczem w Komisji Edukacji Narodowej.

Ślub z Elżbietą Lubomirską.

Powrót do Polski z Francji.

Narodziny. Syn Eustachego i Marii Kątskiej. Brat Stanisława Kostki Potockiego. Wychowanek Collegium Nobilium, studiował potem w Rzymie, przygotowując się do stanu duchownego.