W 2006 roku, już po śmierci Czesława Miłosza ukazał się ostatni tomik jego poezji zatytułowany ‚Wiersze ostatnie’.

Czesław Miłosz zmarł 14 sierpnia 2004 roku w swoim domu w Krakowie. Miał 93 lata. Został pochowany w Krypcie Zasłużonych klasztoru oo. Paulinów na Skałce w Krakowie.

W 1993 roku Czesław Miłosz definitywnie przeprowadza się do Polski, wybiera miasto Kraków, jako najbardziej zbliżone do Wilna.

W tym czasie życia poety ukazały się dzieła takie jak:
- Na brzegu rzeki (1994)
- Legendy nowoczesności (1996)
- Życie na wyspach (1997)
- Piesek przydrożny (1997)
- Abecadło Miłosza (1997)
- Inne abecadło (1998)
- Zaraz po wojnie. Korespondencja z pisarzami 1945-1950 (1998)
- Wyprawa w dwudziestolecie (1999)
- To (2000) – tomik poetycki (Książka otrzymała laur Śląskiego Wawrzynu Literackiego za 2000 r.)
- Orfeusz i Eurydyka (2003)
- O podróżach w czasie (2004)
- Spiżarnia literacka (2004)

W 1981 roku Czesław Miłosz po raz pierwszy od rozpoczęcia emigracji przyjeżdża do Polski. Spotyka się z przywódcami Solidarności, składa kwiaty pod pomnikiem Poległych Stoczniowców, na którym widnieje cytat z jego poematu ‚Który skrzywdziłeś’, otrzymuje też doktorat honorowy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Czesław Miłosz 8 grudnia 1980 roku odbiera w Sztokholmie literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości.

Czesław Miłosz w 1978 roku otrzymał Międzynarodową Nagrodę Literacka im. Neustadta za całokształt twórczości. Jest ona nazywana ‚małym Noblem’.

W 1960 roku po przyjeździe do USA, Czesław Miłosz zaczyna wykładać na Wydziale Literatur i Języków Słowiańskich Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, gdzie po krótkim czasie przyznają mu profesurę. Poeta przyjmuje propozycję i wraz z rodziną na stałe osiada przy Grizzly Peak Boulevard 978. Na Uniwersytecie pracuje 20 lat.

Czesław Miłosz w 1960 roku przenosi się do USA na zaproszenie Wydziału Języków Słowiańskich i Literatury Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. W USA mieszka aż do 1993 roku.

Ukazują się w tym czasie największe jego dzieła:
- Człowiek wśród skorpionów (1961)
- Król Popiel i inne wiersze (1961)
- Gucio zaczarowany (1965)
- Widzenia nad zatoką San Francisco (1969)
- Miasto bez imienia (1969)
- Prywatne obowiązki (1972)
- Gdzie słońce wschodzi i kędy zapada (1974)
- Ziemia Ulro (1977)
- Ogród nauk (1979)
- Hymn o perle (1982)
- Nieobjęta ziemio (1984)
- Zaczynając od moich ulic (1985)
- Kroniki (1987)
- Metafizyczna pauza (1989)
- Dalsze okolice (1991)
- Poszukiwanie ojczyzny (1991)
- Rok myśliwego (1991)
- Szukanie ojczyzny (1992)
- Historia literatury polskiej (1993)

W 1957 roku Czesław Miłosz wydaje w postaci książkowej swój ‚Traktat poetycki’.

W 1955 roku Czesław Miłosz wydaje swoją drugą powieść, zatytułowaną ‚Dolina Issy’.

W 1953 roku ukazuje się pierwszy tom wierszy Czesława Miłosza powstały na emigracji - ‚Światło dzienne’.

Czesław Miłosz wydaje w 1953 roku książkę ‚Zdobycie władzy’, za którą zostaje uhonorowany nagrodą księgarzy europejskich - Prix Litteraire Europeen.

W 1953 roku Czesław Miłosz publikuje swoją pierwszą książkę - ‚Zniewolony umysł’ w Instytucie Literackim w Paryżu. Ukazuje się ona jednocześnie w Anglii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Czesław Miłosz po krótkim pobycie w Polsce, zostaje skierowany w 1950 roku do objęcia obowiązków I sekretarza ambasady PRL w Paryżu. Pozostaje tam aż do 1960 roku.

Czesław Miłosz w grudniu 1945 roku wyjeżdża do USA, by objąć placówkę dyplomatyczną w Nowym Jorku. Po roku zostaje przeniesiony do Waszyngtonu jako attache kulturalny. Tam pozostaje do 1950 roku.

W 1945 roku Czesław Miłosz publikuje swoje dzieła w prasie literackiej, m.in. ‚Odrodzeniu’. W Czytelniku ukazuje się jego tom wierszy ‚Ocalenie’. Jego wiersze ‚Campo di Fiori’ i ‚Przedmieście’ opublikowane są w ‚Twórczości’. Wspólnie z Jerzym Andrzejewskim pisze scenariusz filmowy ‚Robinson warszawski’.

Czesław Miłosz w styczniu 1944 roku żeni się z Janiną Dłuską, z którą rok później przenosi się do Krakowa.

Żyjąc w wojennej Warszawie Czesław Miłosz nie przestaje być aktywny jako poeta. Wydaje tomik wierszy pod pseudonimem Jan Syruć, jest to pierwsza publikacja podziemia. W 1942 roku ukazuje się jego ‚Pieśń niepodległa’ - antologia poezji antynazistowskiej. W międzyczasie tłumaczy też teksty dla Podziemnej Rady Teatralnej. Tworzy liczne wiersze, eseje, uczestniczy w wieczorach poetyckich

W czasie II Wojny Światowej Czesław Miłosz tuła się po świecie. Najpierw przedostaje się do Rumunii, tam zdobywa paszport bezpaństwowca, przez Ukrainę i Białoruś dostaje się do Wilna. Gdy do miasta wkracza Armia Czerwona przez zieloną granicę ucieka do Warszawy. Tam pozostaje aż do zakończenia wojny.

Czesław Miłosz po raz pierwszy w 1938 roku doczekuje się przekładu swojego wiersza na język obcy. Jego poemat ‚Pieśń’ ukazuje się we francuskim piśmie ‚Cahiers du Sud’.

Czesław Miłosz w 1936 roku publikuje drugi tomik swoich wierszy - ‚Trzy zimy’. Spotyka się on z dobrym przyjęciem.

Jesienią 1934 roku Czesław Miłosz wyjeżdża do Francji na Stypendium Funduszu Kultury Narodowej. Przebywa rok w Paryżu, gdzie uczęszcza na wykłady z tomizmu jako wolny słuchacz i studiuje język francuski w Alliance Francaise. Pisze wówczas ‚Hymn’ i ‚Bramy Arsenału’.

Czesław Miłosz w 1934 roku otrzymuje nagrodę literacką im. Filomatów w Wilnie od Związku Zawodowych Literatów Polskich.

Czesław Miłosz wydaje swój pierwszy tomik poezji ‚Poemat o czasie zastygłym’ w 1933 roku, nakładem Koła Polonistów Uniwersytetu Stefana Batorego.

Czesław Miłosz debiutuje jako poeta w 1930 roku. Jego wiersze ‚Kompozycja’ i ‚Podróż’ ukazują się w piśmie ‚Alma Mater Vilnensis’.

Czesław Miłosz w 1929 roku rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie. Trwają one tylko kilka miesięcy, po których poeta przenosi się na wydział prawa. W 1934 roku zostaje magistrem prawa.

Czesław Miłosz w wieku 10ciu lat wyprowadza się z rodzicami do Wilna. Tam też rozpoczyna naukę w Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta.

Czesław Miłosz przyszedł na świat 30 czerwca 1911 roku w Szetejniach na Litwie. Był pierwszym synem Aleksandra Miłosza i Weroniki (z domu Kunat). Rodzina Miłoszów cieszyła się starym szlacheckim pochodzeniem i pieczętowała się herbem Lubicz.